وضعیت: «تأییدشده»
ابراق ebrâq [<عربی>]
(اسم) ۱. تهدید کردن و ترساندن.
ق۶. نابغه از ارعاد و ابراق و ایعاد {تصحیح قیاسی؛ متن: اِبعاد} و احراق بازرَست و به اسعاد و اشراق حضرت بوالقابوس بهره‌مند گشت (خاقانی۲، ۱۴۴) ║ ق۷. چون ... چشم رشید بدو رسید، او را فرا ارعاد و ایعاد و ابراق و تهدید گرفت به الفاظ تازی (ابن اسفندیار۱، ۱/۹۱) ║ ق۱۳. شیر نر را شغال ماده کند / بانگ ارعاد و بیم ابراقم (قائم‌مقام۲، ۱۰۱)
۲. برق زدن و درخشیدن.
ق۸. در شهور همین تاریخ از کوشک گلستان بر حوالی اردبیل صاعقه و برقی عظیم بیفتاد و چند کس از قبورچیان {ظ: قورچیان} و سقاة حضرت از لمعۀ ابراق [و] حرق آن برق بسوختند (ابوالقاسم کاشانی۱، ۵۱) ║ ق۹. مَلِک غیاث‌الدّین از ترعید صواعق مخالفت و ابراق بوارق هیبت متفکّر و متزلزل گشت (حافظ ابرو۱، ۲/۵۶۳) ║ آفتاب از حیای صفای او تیغ نورانی از قراب خاور برنیاوَرَد و ماه عکس‌پذیر از رشک ابراق او سر سیمابی در غلاف باختر نهان کند (حافظ ابرو۱، ۳/۱۶۳)
ابراق کردن
↑ ابراق۲.
ق۷. پنداشتند که آن جماعت مگر سیلابی بودند که فرو گذشت ... یا آتش برقی که ابراقی کرد و پنهان شد (جوینی، ۱/۱۱۷)