وضعیت: «در حال تأیید»
ستغفار seteqfâr [گونۀ دیگرِ استغفار؛ فعل همایند: آوردن، خواستن، کردن، گفتن، نمودن]
⇐ استغفار.
ق۵. عنبر نه همانا که چنین یارد گفتن / گفتی و خطا گفتی، عذر آر و ستغفار (فرّخی، ۱۱۳) ║ از دولت آن خواجه علی بن محمد / امروز گلاب است و رحیق است در انهار - آن سیّد سادات زمانه که نخواهد / شاعر به مدیحش ز خداوند ستغفار (منوچهری، ۴۴) ║ کنون زآنکه کردی و خوردی، به توبه / همی کن ستغفار و می‌خور پشیمان (ناصر خسرو۱، ۱/۸۶) ║ ق۶. فعل تو چنان است که از گَرد معاصی / واجب نشود بر تو یکی روز ستغفار (سنایی۱، ۱۹۴) ║ ق۱۳. نمودم زین خطا گفتن ستغفار / شدم مؤمن، نمودم قطع زنّار (صفای اصفهانی، ۳۰۸) ║ سپهر رای تو را آفتاب تابان خواند / چو نیک دید، ستغفار گفت بهتان را (قاآنی، ۳۲) ║ ۱۳۰۹ش. همی گویم ایدون که گفت آن حکیم / که بهتر از اینم ستغفار نیست - اگرچه بکوشم به باریک وهم / بر این پرده اندر مرا بار نیست (فخرالدین هاشمی: ارمغان، س۱۱، ش۱۱/۸۴۱) ║ ۱۳۳۰ش. به نان کسان دوختن چشم آز / گناهی است کان را ستغفار نیست (بهار، ۱/۵۶۵)