سطام

وضعیت: «در حال ویراستاری»
سطام ‎setâm‎ [گونۀ دیگر: اسطام؛ هم‌آوا: ستام]
(اسم) وسیله‌ای چوبی یا فلزی که با آن آتش تنور و مانند آن را زیر و رو می‌کنند و به هم می‌زنند؛ آتش‌کاو.
ق۶. هلیلۀ صبر بگیر با بلیلۀ تواضع، و در هاون نَدم و پشیمانی افگن ... و آب حیا و شرم بر او زن، به آتشِ محبّت بجوشان و با سطام عصمت بگردان تا حباب حکمت برآرد (ابوالفتوح، ۱۴‏/۳۳۲‏) ║ ق۸. تا پنج بار این عمل اعاده می‌کنند تا بخور مشبع مستوفی بگیرد و به سطام می‌جنبانند تا خشک شود (ابوالقاسم کاشانی، ۳۲۵) ║ اگر رصاص مفرد خواهد که سپیداب کند دو قرع سفال بر کار نهند و در یکی قلعی بگذارند و به سطام آهنین می‌زنند تا همه خاکی سیاه‌فام برون کند (ابوالقاسم کاشانی، ۳۴۳)