باکفایت

وضعیت: «در حال ویراستاری»
باکفایت ‎bâkefâyat‎
(صفت) ۱. (کسی) که با هوشیاری و تدبیر کارها را به بهترین شکل انجام می‌دهد؛ کاردان.
ق۴. قباد ... ده پسر آمدش و از همه نوشروان را گرامی‌تر داشت؛ و او بخردتر آمد و باکفایت‌تر و ادیب‌تر (بلعمی۲، ۱‏/۶۷۵‏) ║ ق۵. مردی گزید راد و خردمند و پیش‌بین/ بارای و باکفایت و باسنگ و باوقار (فرّخی، ۱۹۱) ║ ق۶. نزدیک ما مردی نصرانی است، سخت دبیر و حافظ و باکفایت (میبدی، ۲‏/۲۵۶‏) ║ ق۷. او ... کاردان و باکفایت گشت (منهاج سراج، ۲‏/۱۷۷‏) ║ ق۸. عقلِ اوّل دستِ تدبیر تو را در کار مُلک/ چون ید بیضای موسی باکفایت یافته (ابن یمین، ۵۱۶) ║ ق۹. ماچین ... به‌ غایت عاقل و باکفایت بود (شرف​الدین یزدی، ۱‏/۴۴‏) ║ ق۱۳. شخص سلطان‌زاده هرقدر باعقل‌ و‌ داد باشد، باز به وجود وزیرِ عاقلِ باکفایت محتاج است (اختر، ۳‏/۱۸۸۲‏) ║ ق۱۴. الحق، وزیرِ قابلِ باکفایت خیرخواهِ دولت و ملت است (افضل‌الملک، ۱۸۲) ║ ۱۳۰۹ش. چون آدم باکفایتی بود، در خانۀ ظل‌السلطان کارش بالا گرفت و منشی حضور شد (نواب رضوی، ۱‏/۲۰۲‏) ║ ۱۳۵۰ش. فرزند باکفایت او، میرزا ابوالقاسم قائم‌مقام، از کارهای وی در اصلاحِ وضعِ اجتماعی پیروی کرد (آرین‌پور۱، ۱‏/۵‏)
۲. (چیزی یا امری) که به اندازۀ نیاز یا مورد نظر است، به گونه‌ای که به غیر یا بیش از آن نیاز نباشد؛ کافی.
ق۱۳. صورت مراسله‌ای که آخوند ملّا علی نوری، به جناب میرزای قمی نوشت؛ چون در نهایت لطافت و مشتمل بر مسایل بی‌نهایت و تحقیقات باکفایت است، مذکور می‌شود (تنکابنی، ۱۹۲) ║ علی‌نقی میرزا ... ملک‌زاده‌ای است باشرم و وجود شریفش سرشته از آزرم. عقلی باکفایت دارد و حسن تدبیری بی‌نهایت (خاوری، ۲‏/۹۸۲‏)