وضعیت: «در حال ویراستاری»
رفیق‌باز rafiqbâz,re-
(صفت) (کسی) که دوستان بسیاری دارد و به آنها بیش از اندازه محبت می‌کند و بیشتر اوقات خود را با آنها می‌گذراند.
۱۳۲۴ش. من همۀ عمرم رفیق‌باز بودم، شما را که دیدم انگار که دنیا را به من دادند (هدایت۳، ۱۸) ║ ۱۳۴۴ش. دایی‌شکری رفیق‌باز و جوان‌مرد و دست‌ودل‌باز و لوطی بود و دایی‌رحمن گرفته و اخمو و بامبول‌زن و چاچول‌باز و نالوطی (چوبک۲، ۸۴) ║ ۱۳۷۷ش. با همۀ سوابق افتضاحی که هنگش ازش داشت، هم افراد دوستش داشتند هم صاحب‌منصب‌ها. افراد به‌خاطر روحیۀ شادوشنگولش و خصلت رفیق‌بازش و صفا و صداقتش (شاملو۱، ۲/۵۷۹) ║ ۱۳۸۲ش. دکتر صورتگر مردی شوخ‌طبع و خوش‌سخن و بذله‌گو و بسیار رفیق‌باز بود (جعفری، ۲/۶۴۷)