ابنیت

وضعیت: «تأییدشده»
ابنیت ‎ebniy(y)at‎ [<عربی>]
(اسم) پسر بودن.
ق۷. چون ازآنجاکه صدق تفرّس و فطانت پادشاه بود، دانست که پسر افتراست و در اثباتِ ابنیت آن کودک به ثبت بیّنت حاجت از شهنشاه ... تفتیش کرد (جوینی، ۳‏/۱۱۰‏) ║ ق۱۴. خدا در جوابش به لفظ آخر ذکر فرمود که ای نوح که آن ابن تو از اهل تو نیست ... زیرا که او عمل غیر صالح دارد پس رد ابنیت او ننمود بل رد اهلیت او نمود (ابوالقاسم رضوی قمی: رسالةالساده، ۲۱۸)