وضعیت: «تأییدشده»
ابداع‌گر ebdâʼgar [جمع: ابداع‌گران؛ <← ابداع + -گر>]
یک. (صفت) (درمورد کسی یا گروهی) که چیزی، روشی، مفهومی یا مضمونی جدید را معمولاً برای اولین بار در علم، فن، هنر یا ادبیات به‌وجود می‌آورد.
۱۳۴۶ش. گروهی تازه‌به‌دوران‌رسیده و به زعم خویش ابداع‌گر ... معتقدند چون هنرمند دارای قدرت خلاقه است، پس باید بدون آنکه گذشتگان خویش را بشناسد از لحظۀ حال به آینده رو کند (هرمز شهدادی: نگین، ش۳۳/۱۰) ║ ۱۳۶۸ش. اگر شاعر مضمون و ماده‌ای مناسب نیابد، نمی‌تواند تمام قدرت ذوق و قریحۀ ابداع‌گر خود را به‌کار اندازد (زرّین‌کوب۲، ۳۳۲) ║ ۱۳۸۹ش. تمدن اسلامی ... تمدنی خلاق، ابداع‌گر، مؤسس، تکمیل‌کننده و سازنده به‌شمار می‌آید (محمد رحمانی: کتاب ماه دین، ش۱۵۲/۳۶)
دو. (اسم) ⇅ ابداعگریک..
۱۳۶۵ش. تابلوی آبستره با قطع مربع که به کمک ترکیب سیاه و سفید و بهره‌مندی از ذوق ابداع‌گر آن ارائه شده بود، بنا به قضاوت هیأت ژوری یک پدیدۀ نو ... محسوب می‌شد (منوچهر موغاری: هنر، ش۱۱/۲۷۲) ║ ۱۳۸۸ش. خواجو ابداع‌گر خوبی است و ذهن خلاقی نیز دارد (حمیدیان: کتاب ماه ادبیات، ش۱۴۵/۱۰۶)