وضعیت: «تأییدشده»
ابادت ebâdat [هم‌آوا: عبادت؛ <عربی>]
(اسم) نابود کردن؛ از بین بردن.
ق۶. چون اجازت استیصال و ابادت خالد یافت، او را حاضر کرد و در شکنجۀ عقوبت کشید (محمود اصفهانی، ۸۶) ║ ق۷. درحال به سجود افتاد، امّا نه سجدۀ عبادت، بل سجود هلاک و ابادت (سیرت جلالالدین، ۱۱۴) ║ ق۸. مساعی ایشان در استحصاف مرائر ملت و استحکام قواعد دولت و اشادت اساس شریعت و ابادت اهل بدعت مشکور می‌گشت (وصّاف، ۲/۲۴۸) ║ ق۱۳. این گروه غیور جسور بدین جسارت و جرأت شبیخون کردند و بدین جلادت از سه جانب پای در مرحلۀ ابادت نهادند (رضاقلی خان، ۹/۲۴۵)