وضعیت: «در حال ویراستاری»
وحشت‌متاع vahšatmatâ’
(صفت) (کسی) که از همنشینی با مردم بیزار و گریزان است.
ق۱۲. وحشت‌متاع قافلۀ گرد فرصتیم/ محمل به دوش عمر شرر می‌کشیم ما (بیدل، ۱/۴۳۴) ║ ولی آغوش تمهید وداعند/ رمیدن‌مایۀ وحشت‌متاعند (بیدل، ۳/۵۶۳) ║ سراغ کاروان شوق برگیر/ از این وحشت‌متاعان هم خبر گیر (بیدل، ۳/۵۶۳)