وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
سفندارمذ sefandârmaz [گونۀ دیگرِ اسفندارمذ؛ (صورت کوتاه: سفندار)]
(اسم) ۱. ← اسفند۱۱.
ق۴. همی‌رفت سیاوَخش گِرد/ به ماهِ سفندارمذ روزِ اِرد (فردوسی، ۴/۳۰۴) ║ ق۶. همیشه تا رَوَد اندر پس شباط آذار/ چنانکه پیش سفندارمذ بُوَد بهمن (مختاری، ۴۱۹) ║ ق۷. سفندارمذ ماه رفته تمام/ به روزی که خوانی انیرانش نام (زراتشت‌نامه، ۲۹) ║ ۱۳۳۰ش. قائد نوروز چتر آینه‌گون زد/ ماه سفندارمذ طلایه برون زد (بهار، ۱/۴۱)
۲. ← اسفندارمذ۳.
ق۷. چو این پند زرتشت را باز گفت/ همان‌گه سفندارمذ پیش‌رفت (زراتشت‌نامه، ۴۴) ║ ۱۳۲۱ش. دوازدهمین ماه از سال به نگهبانی امشاسپند سفندارمذ سپرده شده و به نام وی خوانده شده است (ابراهیم پورداوود: مهر، ش۷۳، ۱۵۰) ║ ۱۳۷۹ش. به زعم شاکد در مراحل بالاتر فهم دینی اهرمن عبارت خواهد بود از یک حقیقت انفسی چنانکه مهین فرشتگانی مانند سروش و بهمن و سفندارمذ هم حقایق انفسی خواهد بود (عالی‌خانی: دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، بهار و تابستان، ش ۱و۲، ۳۳۹)
۳. (مجاز) زمین (این معنی از موکل بودن سفندارمذ بر زمین گرفته شده است).
ق۷. سفندارمذ برگشاید دهان/ برون افکند گنج‌های نهان (زراتشت‌نامه، ۹۱) ║ اگر کسی به سفندارمذ نپاشد تخم / گدای خرمن دیگر کسان بود مرداد (سعدی: انجو شیرازی، ۲/۱۴۸۴)
۴. ← اسفندارمذ۲.
ق۱۱. پس اول از هر ماهی هرمزد نام دارد ... پنجم، سفندارمذ ... فارسیان می‌گویند روزی سنگین است و ما می‌گوییم روز سنگین نحس بد است. (محمد بن شاه مرتضی فیض کاشانی: مجموعۀ رسائل، ۱/۱۸۱)