رش

وضعیت: «تأییدشده»
رش ‎raš, reš, roš‎ [گونۀ دیگرِ ارش۱]
۱. ← ارش۱‏۱.
ق۴. مردمان این شهرستان‌ها از بقیت عاد بودند و هر مردی به بالا سی رش بود کمتر و بیشتر (بلعمی۲، ۱‏/۳۵۸‏) ║ بالای خانه نُه رش کرد و پهنای آن سی رش (قرآن پاک، ۹۴) ║ ق۵. کلبی گفت که آن عصا از مورد بهشت بود، و هم‌بالای موسی بود علیه‌السلام، ده رش (تفسیر عشر، ۱۰۵) ║ ق۶. یکی از شما کار بهشتیان می‌کند تا میان او و میان بهشت یک رش مانَد و آنچه برسرِ او نوشته‌باشد به وی دررسد، کارش به کار دوزخیان مُهر کُنند، پس به دوزخ شود (بستان العارفین، ۳۲۴) ║ ق۷. به باز همّت عالی اگر بپیمایی/ چهارطاق فلک جمله کم ز یک رش باد (کمال‌الدین اصفهانی، ۴۵۸) ║ ق۸. الخَمیس: آن لشکر که پنج رکن دارد و آن جامه که بالایش پنج رش بود و پنج‌شنبه و پنج‌یک (زنجی، ۱‏/۱۰۷‏) ║ ق۱۳. چنان‌که هست بزرگیش اگر قیاس کنی/ بود ز تارک او تا به آسمان یک رش (سروش، ۱‏/۳۶۳‏)
۲. ← ارش۱‏۲.
ق۵. الزند : طرف عظم الساعد، سَر رَش (ابوسعد میدانی، ۱‏/۱۷۳‏) ║ اسلةٌ: سر زبان و سر رُش{نسخه بدل؛ متن: رشن} و سر نیزه (ادیب نطنزی۱، ۱۲۷) ║ ق۶. الافتراش: دو رش دست بر زمین نهادن (مقری، ۲‏/۶۸۵‏) ║ ق۷. العظمة: بزرگی و سطبری رشِ دست (تاج الاسامی، ۳۹۰) ║ شمعون عیسی را بر دو رش خود برگرفت و ایزد را ستایش کرد (دیاتسّارون، ۲۰) ║ ق۹. الساعد: دستوانه و رش و ساق دست (دهار، ۱‏/۳۲۵‏) ║ ق۱۰. الساعد: رش دست، راه گذر آب به جوی و دریا (محمد جنابذی، ۲۲۲)
۳. ← ارش۱‏۳.
ق۵. زجٌّ: بن نیزه و بن رش (ادیب نطنزی۱، ۳۸۶)
به رش کردن
اندازه گرفتن طول چیزی بر مبنای واحد اندازه‌گیریِ ارش ؛ رشن کردن.
ق۵. ذرعها: به‌رش کردن (قرآن ۱۹: فرهنگنامۀ قرآنی، ۲‏/۷۴۸‏)