وضعیت: «تأییدشده»
ابرصفت abrsefat [<← ابر۱ + صفت>]
یک. (قید) ۱. (مجاز) مانند ابری که از آن باران می‌بارد.
ق۷. ابرصفت مریز اشک از‌پی هجر و وصلشان / زانکه چو برق بگذرد مدت صلح و جنگشان (عراقی، ۲۵۵) ║ ق۱۳. گردید رنگ لاله بیابان ز بس که من / برجای اشک ابرصفت خون گریستم (والیه بیگم، ۱۱۵)
۲. (مجاز) با شکل و ظاهری مانند ابر.
ق۸. آهِ نزاری بسوخت خرمن صبر و شکیب / ابرصفت کِلّه بست دود دلم در هوا (نزاری، ۱/۴۸۹)
۳. (مجاز) با بخشش و سخاوت بسیار.
ق۸. خسرو عهد و زمان، داور [و] دارای جهان / تالش آن وقت عطا ابرصفت گوهربار (ابن یمین، ۱۰۹)
دو. (صفت) ۱. (مجاز) ⇅ ابرصفتیک. ۲.
ق۵. ز گَرد ابرصفت گِرد کوه رعدآوا / قرین فتح و ظفر پادشاه گیتی‌دار (مسعود سعد، ۱/۲۲۱)
۲. (مجاز) مهربان و بخشنده.
ق۷. آن تُرُشیّ روی او ابرصفت همی‌شود / ور نه حیات و خرّمی باغ و گیا چرا بوَد؟ (مولوی۱، ۲/۲۱)
۳. (مجاز) (درموردِ اسب) سریع و چالاک در حرکت.
ق۹. ابرصفت بُراقی که چون برق بررویِ هوا بی‌آرام بود و آتش‌گوهر بادپائی که به‌سانِ آب به خوش‌خرامی بساط خاک می‌پیمود (عبدالرزاق سمرقندی، ۱/۲۵۰)