وضعیت: «در حال ویراستاری»
سلاح‌شوری selâhšuri [فعل همایند: کردن]
(اسم) کاربرد ماهرانۀ سلاح یا اجرای حرکات نمایشی با آن ؛ اسلحه‌شوری؛ سلاح شوریدن.
ق۶. زآن خامه که دیو خام را سوخت/ جبریل سلاح‌شوری آموخت (خاقانی، ۱۸۹) ║ ق۷. #همچنین معلم اساوره را فرمود تا به شهرها و رستاق‌ها ابناء قتال به سلاح‌شوری و انواع آداب آن مشغول دارد تا جملگی اهل ممالک به کار خود شروع کنند (ابن اسفندیار۲، ۶۱) ║ ق۸. #روزی در میدان شماسیه، مقتدر مردم را سلاح‌شوری می‌فرمود و این بربری درآمد. سلاح‌شوریی به‌غایت نیکو می‌کرد (حمدالله مستوفی۲، ۳۴۰) ║ ق۹. #و دیگر، پهلوان زورآزمای بربری را بفرست که در علم سلاح‌شوری مثل ندارد، که چون فیروزشاه بزرگ شود او را قسم سواری و میدان‌داری بیاموزد (بیغمی، ۱/۱۰) ║ ق۱۰. همه مردان خیاره با سلاح‌های اختیار، نعره می‌زدند و سلاح‌شوری می‌کردند (ابومسلم‌نامه، ۳/۴۹۸) ║ ق۱۱. #از صف سپاه ترکان قراخان سالار به میدان آمد، مکمّل و مسلّح و سلاح‌شوری که قانون است در اوایل میدان‌داری مبارزان می‌نمایند، به‌نوعی به تقدیم رسانید که از دوست و دشمن آفرین برآمد (منوچهر نقّال۲، ۳۵) ║ ق۱۲. #نامداران رومیه داخل معرکۀ کارزار شده، به سلاح‌شوری و شرباشرانی و قدراندازی اشتغال نمودند (محمد مروی، ۱/۳۹۰)