وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
بی‌ارادتی bi’erâdati [<← بی‌ارادت + -ی (سازندهٔ اسم فعل)>]
(اسم) ۱. عدم وجود صفتی از صفات خدا که بر خواست و مشیت او بر ایجاد یا از بین بردن چیزی دلالت دارد.
ق۸. آفرینش مطلق... بی ارادت و قدرت متصوّر نتواند بود، و نقیض آن بی ارادتی و بی قدرتی باشد (رشید‌الدین فضل‌الله۸، ۱/۳۹۲)
۲. کسی که سرسپردگی به پیری که تحت راهنمایی او مراحل سلوک را طی می‌کند ندارد.
ق۸. ناگاه شیخ را درعینِ کمال رسیده نقش بی‌ارادتی بر صفحة دل مکتوب گشت (سپهسالار، ۱۳۹)
۳. معنای بی‌ارادت یک. ۳.
ق۱۳. چون یک جو ستم به رعیت برسد [و] داد‌خواه پیدا نکند، همة تظلّم او از پادشاه باشد و موجب بی‌ارادتی او گردد (بهاءالملک، ۳۶۱) ║ این اتّفاق... دخلی به نظم مملکت و بی‌اطاعتی و بی‌ارادتی اهل آذربایجان ندارد (فرّخ خان، ۱/۲۷۱) ║ ۱۳۲۱ش. من از بچّگی از گربه بدم می‌آمد، جهت این بی‌ارادتی هم به‌عقیدة آن روزی من تطاولی بود که این حیوان نسبت‌به ماهی‌های حوض روا می‌داشت (عبداللّه مستوفی، ۳/۳۰۹) ║ ۱۳۳۷ش. پهلوان مسافر که تازه متوجه شوخ‌طبعی و شیرین‌بیانی همسفر دانشمند خود شده بود گفت... من از ملازمان شاه شجاع هستم... چنانچه مردم کرمان به بی‌ارادتی من نسبت به شیرزاد خان اعتماد داشتند دیگر واعظ شهرستان را همراهم نمی‌فرستادند و خود مرا برای این پیغام‌رسانی کافی می‌دانستند (ناظرزاده، ۱/۱۰۱)