وضعیت: «تأییدشده»
ابتدی ebtede:, -di [گونۀ دیگرِ ابتدا(ء)]
⇐ ابتدا(ء)یک. ۱.
ق۵. زناکاره را گفت از ابتدی/ تو صد چوب زن بر طریق هدی (ربیع، ۲۰۶) ║ ق۷. این دعا تو امر کردی ز ابتدی/ ورنه خاکی را چه زهره‌یْ این بُدی (مولوی۲، ۳/۴۰۴)
ابتدی کردن
⇅ ابتدا(ء) کردن۱ الف.
ق۶. هر روز تا جهان نشود انتهاپذیر / اندر جهان نشاط و طرب را کن ابتدی (سوزنی۱، ۳۷۲) ║ ق۸. به قتل من چرا دادند یارانم چنین رخصت؟ / در این گیتی نه آخر من بدین کار ابتدی کردم ـ نشاید سرزنش کردن مرا در عاشقی چندین / جوانی بود و کار دل مسلمانان چه می‌کردم؟ (اوحدی، ۲۶۷) ║ ق۹. هر لحظه هست و نیست شود نفس کاینات / فیض خدا چو هر نفس آمدشدی کند ـ روشن شود ز پرتو رخسار او جهان / حُسن رخش چو جلوه‌گری ابتدی کند (اسیری، ۱۰۱) ║ هرگه که یار شیوۀ ناز ابتدی کند / عاشق کسی بُوَد که دل و جان فدی کند ... _ با یاد دوست از بد دشمن فراغتیم / با خود کند کسی که به عالم بدی کند (قاسم انوار، ۱۴۲) ║ ق۱۳. مرغان شد آنکه باز به وجد ابتدی کنند / در صحن باغ دلشدگان را ندی کنند (صفای اصفهانی، ۱۴۶)