وضعیت: «تأییدشده»
ابرگون abrgun [گونۀ دیگرِ ابرگونه؛ <← ابر۱ + -گون>]
یک. (صفت) ۱. دارای رنگ سفید مایل به خاکستری، مانند رنگ ابر.
ق۶. اگر سیاهی خُردک‌خُردک پهن باز شده باشد، آن سال برف و باران بسیار بوَد. و اگر هم آنجا سپیدی بُوَد، نه سخت سپید، ابرگون، دلیل سرما و بارندگی سخت بوَد آن سال (جمالی یزدی، ۲۴۸)
۲. (درمورد اسب) دارای پوستی به رنگ خاکستری.
ق۶. برق‌گون شمشیر تو با آفتاب اندر مسیر / ابرگون شبدیز تو با آسمان اندر مدار (رافعی نیشابوری: رضاقلی‌خان۱، ۱/۸۱۳)
۳. ⇅ ابرگونهیک..
۱۳۴۵ش. کوه دماوند به نزدیکی ری است بر سر آن پیوسته توده‌ای فشرده ابرگون است که زمستان و تابستان از آن برهنه نشود (حسین کریمان: ری باستان، ۲/۹۳۱) ║ ۱۳۸۴ش. هوا بیست‌وپنج درجه زیر صفر بود و از دهانشان بخاری ابرگون بیرون می‌زد (حمید نعمت‌اللهی: کلک، ش۱۵۵/۲۸)
دو. (اسم) نام نوعی اسب، معمولاً دارای رنگ خاکستری.
ق۶. نام‌های اسپان به زبان فارسی ... ابرگون، خاک‌رنگ (خیّام۲، ۵۳)