وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
تریشه teriše [گونۀ دیگرِ تراشه؛ فعل همایند: نمودن]
یک. (اسم) نوار باریک که از چرم، پارچه و مانند آنها بریده می‌شود.
ق۱۱. گوشت سینة کلنگ را تریشه نموده بر هر طرفِ هریسه می‌پاشند (نورالله آشپز، ۲۵۰) ║ ۱۳۷۵ش. انگار خیلی طول کشید تا مرد توانست تریشه را به پای متشنّج ببندد (مندنی‌پور۱، ۱/۱۸) ║ ۱۳۷۹ش. به شاخه‌هایِ ترد و شکننده‌اش چند تریشه پارچة رنگارنگ گره خورده‌است (محمود۲، ۲/۷۸۹)
دو. ⇐ تراشه.
۱۳۵۰ش. من... بلند شدم و چند تریشه تخته جمع کردم و ریختم تویِ چالة میان آلونک و آتش گیراندم (محمود۵، ۱۲) ║ ۱۳۷۷ش. آکیسنیا... نفَس‌زنان دوید از انباری تریشه آورد تو اجاق رو خلواره‌ها چید و در حالی‌که فوت‌اش می‌کرد چشم به گریگوری دوخت (شاملو۱، ۴/۱۸۴۶)