فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

آدونیس

وضعیت: «تأییدشده»
آدونیس ‎âdonis‎ [گونۀ دیگر: ادونیس]
(اسم) ۱. (اساطیر) خدایی در اصل آسیایی که در اساطیر یونان و فینیقیه ایزد کشت و زرع و مینوی گیاهان است. او معشوق آفرودیت است و گفته اند که از ریخته شدن خونش بر زمین، گل شقایق نعمانی شکوفا می‌شود ؛ ادونیس.
۱۳۲۹ش. قبطیان به نام ایزیس، رب‌النوع زراعت (گندم)، فینقیان به نام آدونیس، مظهر جمال، جشن‌های ملی داشتند. آن رسم به یونان و روم رسید و کار به رسوائی کشید (مخبرالسلطنه، ۴۵۳) ║ ۱۳۷۰ش. در آیین‌های مربوط به آدونیس، زنان مویه‌های دلخراش سر می‌دادند و پیکری همانند آدونیس را کفن می پوشاندند و سر گور می‌بردند و سپس آن را به دریا و یا چشمۀ آب جاری می افکندند و بلافاصله آیین مربوط به دوباره زنده شدن این ایزد را اجرا می‌کردند (ژاله آموزگار: کلک، ش۲۳-۲۴‏/۲۵‏)
۲. ← چشم خروس.

معنی آدونیس | فرهنگ جامع زبان فارسی