مغتفر

وضعیت: «در حال تأیید»
مغتفر ‎moqtafar‎
(صفت) (درمورد گناه، خطا یا هر چیزی) که بتوان آن را بخشید یا از آن چشم‌پوشی کرد.
ق۱۱. من که هر گناهی را مغفرت روا دارم / جرم بی‌گناهی را مغتفر نمی‌دانم (فیّاض لاهیجی، ۶۸۳) ║ ق۱۳. آنکه افتد گر خطایی در سفر / نزد اهل فقر باشد مغتفر (احمد نراقی، ۲۰۵) ║ ق۱۴. چون معظم ضرر به مشاهده بر طرف می‌گردد. و اگر جهالتی باقی بوده باشد، مغتفر می‌باشد، به جهتی که معلوم شد. بلکه از صحیحۀ ابن مسلم ظاهر می‌گردد که: هرگاه مهر مجهول بوده باشد، ضرر ندارد (ابوالقاسم یزدی، ۲‏/۵۸۶‏) ║ آن سرکه یا چیز دیگر که در خمر می‌نهند به جهت علاج یا غیر علاج، اگرچه عینش باقی باشد، نجاستش مغتفر می‌باشد، و حکم می‌شود به پاکی و حلیت آن (ابوالقاسم یزدی، ۳‏/۱۲۳۵‏) ║ ۱۳۱۲ش. در قصیده‌سرائی چیزهائی مجاز و مغتفر است که در غزل نیست (ارمغان، دورۀ چهاردهم/ ش۲‏/۱۱۴‏) ║ ۱۳۲۹ش. ناصرالدین شاه مرد سفاکی نبود، قضیۀ طناب انداختن نه نفر سرباز را خدشه‌ای گرفته‌اند و با ملاحظۀ مقتضیات و طرز پیش‌آمد می‌توان مغتفر شمرد (مخبرالسلطنه، ۹۴) ║ ۱۳۵۶ش. من نمی‌خواهم حرکت تبریز را توجیه کنم، ولی آن رفتار با مردم مملکت ... بدین سختی و خشونت، شاید بعض گناهان را مغتفر سازد (باستانی پاریزی، ۳۹۶)