وضعیت: «در حال ویراستاری»
روشنسرشت ro:šanserešt
(صفت) ۱. (درمورد کسی) آفریده شده از نور یا دارای سیرت پاک و روشن.
ق۱۳. بیاورد جبریل روشنسرشت/ درفش درفشان چهار از بهشت (سروش، ۲/۹۲۲)
۲. (چیزی) که ظاهری تابان و درخشان دارد.
ق۱۳. برو سوی گنجور باغ بهشت/ بگویش که آن ابر روشنسرشت (سروش، ۲/۹۷۲)