وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
رویگر ruygar [جمع: رویگران]
(صفت، اسم) کسی که کار و شغل او رویگری (معنای۱) است ؛ سفیدگر؛ صفار.
ق۵. دروگر از چوب تخت کند هم چوب است و بافنده از ریسمان کرباس بافد هم ریسمان است و رویگر از مس آفتابه کند هم مس است (مستملی، ۱/۲۵۴) ║ ق۶. الصَّفّار: رویگر (تفلیسی۱، ۲/۶۳۸) ║ ق۷. آهنگران و رویگران ... این سد درمیان این دو کمر از این مضیق برهم ریختند تا راه ایشان بسته شد (نجیب بکران، ۱۱۱) ║ ق۸. من رویگر بچّه‌ام (حمدالله مستوفی۲، ۳۳۲) ║ ق۹. لیث پدر یعقوب رویگری بود در سیستان (میرخواند، ۴/۱۱) ║ ق۱۴. صالح بن نصر کنانی بر سیستان غلبه کرد و یعقوب بن لیث صفار که به معنی رویگر است و گذران این پدر و پسر در سیستان از رویگری بود با صالح موافقت داشت (حسن فسایی، ۱/۲۰۸) ║ ۱۳۳۰ش. آلِ‌زید اندر ری و گرگان برآوردند سر / هم خراسان را ستُد یعقوب لیث رویگر (بهار، ۱/۶۸) ║ ۱۳۶۸ش. چدن‌هایشان که به ریخته‌گر و آهن‌هایشان که به آهن‌گر نعل‌چه‌گر و مس و مفرغ و قلع و سرب و رویشان که به مس‌گر و رویگر و حلبی‌ساز داده شده (شهری۲، ۴/۶۱۰)