وضعیت: «در حال ویراستاری»
سخیدست saxidast
(صفت) (درمورد کسی) که از آنچه دارد به دیگران میبخشد و سخاوتمند و دستودلباز است.
ق۵. او را دیدم مَلکی بزرگوار و دانا و حکمتشناس و حقدان و دانشجوی و دادده و سخیدست و کریمطبع و سخندان و زایرنواز و یزدانپرست و هنرورز (موفّق هروی، ۲) ║ ق۶. آنجا که از سخای کریمان رَود سخن / از تو زند کریم سخیدست داستان (امیر معزی، ۴۹۷) ║ ق۷. آن شاه سخیدست که در گاه سخاوت / لفظش گهر افشانَد و دستش زر و گوهر ـ لرزان شده از ترس سرِ تیغ تو فغفور / ترسان شده از هول سرِ گرز تو قیصر (عوفی۱، ۲/۴۲۶) ║ ۱۳۸۸ش. بهدرستی که محبوبترین مردمان در نزد خداوند متعال سخیدستترین آنهاست (کریم فیضی: ترجمۀ متن کامل جامع السعادات، ج۱/۶۸۳؛ قائم آلمحمد، ۱۳۸۸ش.)