وضعیت: «در حال تأیید»
ورچه varče
۱. و + ارچه.
۲. ارچه ۲ ؛ ← اگریک. ۲.
ق۵. چو شاه قصد عدو کرد، ورچه دور بوَد / اجل پذیره شود، آرَدش گرفته اسیر (عنصری۱، ۶۶) ║ ق۶. الله‌الله مگرد گِرد دروغ / ورچه در گردن تو یوغ بوَد (جمال‌الدین اصفهانی، ۴۰۷) ║ اصول آداب صحبت در معاملت با حق آن است که ... به هیچ‌وقت از خویشتن راضی نباشی، ورچه بر صدق و صفا روزگار گذاری؛ بلکه پیوسته از خود ناخشنود باشی (میبدی، ۲/۶۲۴) ║ ق۷. مار همان است به سیرت که هست / ورچه به صورت به درآید ز پوست (سعدی۴، ۷۵۰) ║ ق۸. و آن‌که محتاج خَلق شد خوار است / ورچه با علمِ بوعلی سیناست (ابن یمین، ۳۵۱)
۳. ارچه ۳ ؛ ← اگرچه۳.
ق۵. کودکی بودم و در خدمت تو پیر شدم / ورچه هستم به دل و مردی و احسان برناه (فرّخی، ۳۵۹) ║ ق۶. ای‌بسا کس کی دینش ویران است / ورچه کرده‌است خانه آبادان (ادیب صابر، ۳۲۰) ║ ق۷. نیست یک تن که مردمیت کند / ورچه شهری است سربه‌سر مَردم (کمال‌الدین اصفهانی، ۶۲۵) ║ ق۸. ناید از مردم‌گیاه آن‌ها که آید ز آدمی / ورچه در صورت بوَد چون آدمی مردم‌گیاه (ابن یمین، ۱۵۶)