وضعیت: «در حال تأیید»
ستاییدن setâyidan, -’idan [گونۀ دیگرِ ستودن؛ بن مضارع: ستا(ی)؛ (دلیل اینکه این را گونه گرفته‌ایم قیاس بوده‌است با مدخل آغالیدن۲ و این فرض که ریشه در همان مدخل ستودن ذکر خواهد شد)]
⇐ ستودن.
ق۶. أَکْبَرنَهُ: بزرگ ستائیدند (قرآن ۳۹: فرهنگنامۀ قرآنی، ۱/۲۱۸) ║ ق۷. همه به یک‌بار شادی کردند که محمد با دین ما گرایید که در میانه خدایان ما را ستایید و به آخر خدایان ما را سجود کرد (ابویعقوب تبریزی، ۳۲۷) ║ ۱۳۱۱ش. امروز که بیرق موفقیت امیری بالای قصرش در اهتزاز بوده او را ستاییده به اوج افلاک رسانیده و فنای دشمن را به اسرع اوقات طلبیده[اند] (مسعود۱، ۱۲۳) ║ ۱۳۳۳ش. سنگ‌تراش را زبان، با لفظ می‌ستایید و او از این خشنود بود (مدرّسی۲، ۲۳) ║ ۱۳۴۹ش. دلیری و بی‌باکی او {آل احمد} را در نوشتن و چاپ کردن آن مقاله باید ستایید اما آنچه که دربارۀ پورداود نوشته‌است پرت و بی‌انصافانه است (کتیرایی۲، ۲۲۷)