وضعیت: «تأییدشده»
ابروگشاده abrugošâde [<← ابرو(ی) + گشاده>]
یک. (صفت) ۱. (درمورد کسی) که بین ابروهای او فاصلۀ نسبتاً زیادی وجود دارد و حالتی شاد و مهربان به چهره‌اش می‌دهد.
ق۶. سلطان برکیارق خوب‌چهره به‌غایت بود، معتدل‌قامت، خط و محاسن به‌هم پیوسته، ابروگشاده (راوندی، ۱۳۸) ║ ق۸. حلیت او: سرخ‌چهر، فراخ‌پیشانی، ... ابروگشاده، ستبرساق و بازو (رشیدالدین فضلالله۱۰، ۷۷) ║ ۱۳۴۸ش. دختر باید ابروگشاده باشد، که آن را نشان خوش‌خویی می‌دانستند (کتیرایی۱، ۱۲۱)
۲. (مجاز) خوش‌رو و مهربان.
ق۸. صد بند اگر زمانه به کارت درافکند / ضجرت مکن به خدمت و ابروگشاده باش (ابن یمین، ۴۴۰) ║ ق۱۱. چون وا نمی‌کنی گرهی خود گره مشو / ابروگشاده باش چو دستت گشاده نیست (صائب، ۲/۱۰۱۵)
دو. (قید) ⇅ ابروگشادهیک. ۲.
ق۹. درآمد نوش لب ابروگشاده / نقاب عنبرین از رو گشاده (هاتفی، ۱۰۰) ║ ق۱۱. درآمد همچو مه ابروگشاده / کُلَه بالای پیشانی نهاده (زلالی، ۶۳۰)