شفقه

وضعیت: «در حال تأیید»
شفقه ‎šafaq(q)e- šafqe‎ [گونۀ دیگرِ شفقت؛ (ممکن است برخی از شواهد شفقة باشد.)]
⇐ شفقت.
ق۵. حَیَّطَةٌ: شفقه (ادیب نطنزی۱، ۲۵۴) ║ ق۶. آن روز که بگریزد مرد از برادرش ... و مادر و پدرش ... و زن‌ و فرزندانش. یعنی شفقۀ خویش و رحم میان ایشان برجای نباشد (ابوالفتوح، ۲۰‏/۱۵۴‏) ║ پدر اهل دین و دنیایی / از طریق مروت و شفقه (سوزنی۱، ۳۶۸) ║ ق۷. زنم حامله بود بدین کودک. از شفقه‌ای که پدران را باشد بر فرزند، دست بر شکم زن نهادم (محمد رازی، ۱‏/۳۶۸‏) ║ ق۸. مادر از غایتِ شفقه پیوسته در اندیشه باشد (شمس‌الدین آملی، ۱‏/۱۸۴‏) ║ ق۱۴. آن معاشی که سلاطین سَلَف از شفقه / با مناشیر و فرامین به نیاز و صدقه (ادیب‌الممالک، ۲‏/۴۶۹‏)