ابویت

وضعیت: «تأییدشده»
ابویت ‎abaviy(y)at‎ [<ظاهراً ساختۀ فارسی‌زبانان، از مادّهٔ عربی و به روش واژه‌سازی عربی>]
(اسم) پدر بودن؛ پدری.
ق۸. زاهد ... به‌حکم ولایت ابویت دختر را در غیبت بدو داد (نخشبی۱، ۱۷۷) ║ ق۱۰. پادشاه ... مرا ... در باطن، به‌ دیدۀ ابویت چون فرزندان می‌دید (دوغلات، ۳۹۸)