فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابط

وضعیت: «تأییدشده»
ابط ‎ebt‎ [<عربی>]
(اسم) بغل و زیر بغل.
ق۸. آن را که بر منکب ایسر باشد با آن‌ها که بر سوفار تیر و بر کتف ایسر و بر اِبط او باشند، بعید از مجرّه با ناحیۀ مشرق، نعامِ صادر خوانند (شمس‌الدین آملی، ۳‏/۴۵۵‏) ║ شریانی که به‌ طریق صعود است ... منقسم می‌شود به سه قِسم: دو از او که آن را شریانین سباتین گویند و سوم نیز متفرق می‌شود ... و به یدین می‌رسد؛ اما از آن، کوچک به ابط یعنی شیب بغل می‌آید (منصور بن محمد شیرازی، ۱۴۷)

معنی ابط | فرهنگ جامع زبان فارسی