وضعیت: «در حال ویراستاری»
سکن sakan [جمعِ ساکن]
(اسم) ۱. ← آرامش۱.
ق۵. چون گفتمش، بدید سخن، خوش شدش بهشت/ مسکن بر آن نگار که بودی مرا سکن (لامعی، ۱۲۳) ║ ق۶. حوّا را از پهلوی چپ آدم بیافرید ... تا آدم به او ساکن شود و آرام گیرد و سکن او باشد (ابوالفتوح، ۹/۳۷) ║ ق۷. گفتمش آخر حجابی در میان ما و دوست/ من جمال دوست خواهم، کاوست مر جان را سکن (مولوی۱، ۴/۲۰۳) ║ ق۹. در مابین این بود که تصاریف روزگار صارف این بغیه گشت و تقالیب لیل و نهار مانع این امنیّه شد و از ظهور فتن و وفور آفات و محن مجال سکون و سکن و قرار در منزل وطن محال شد و حرب و ضرب و هرج‌ومرج در بلاد خراسان و عراق فاش و منتشر (محمد تبادکانی، ۶۶) ║ ق۱۰. ما زکات به ابوبکر نمی‌دهیم، زیراکه صلات او سکن ما نیست هم‌چو صلات پیغامبر (خنجی۲، ۴۳۴)
۲. ← محل سکونت.
ق۶. توشه‌ای نی که آن دهد قوتم/ گوشه‌ای نی که آن بود سکنم (سید حسن غزنوی، ۱۲۰) ║ ق۷. امرا را که زحمت پیکار کشیده بودند، با خلعت و نوازش و اضافت دستور فرمود تا شادمان و خرم روی به وطن و سکن خویش نهادند (ابن بی‌بی، ۱/۲۱۷) ║ ق۸. [سلطان را] دواعی حب وطن در هیجان آمد و جواذب میل سکن و مسکن نَبَضان آغاز نهاد (عزیز استرآبادی، ۷۴) ║ ق۹. با فتح و نصرت هم‌عنان بازآمد از مازندران/ بگزید از اقبال و بخت تخت سکندر را سکن (حافظ ابرو۱، ۳/۱۳۸) ║ ق۱۳. تو ای طوطی که در هندوستان بس دوستان داری/ چو این مسکین چرا در مسکن دشمن سکن بینی؟ (قائم‌مقام۲، ۱۳۶) ║ ق۱۴. قضا یک شبی بود یک پیره‌زن/ که بودیش چند طفل در آن سکن (جیحون‌آبادی، ۵۴۸)
۳. جمعِ ساکنیک. ۲.
ق۶. ای ساکن بت‌خانۀ آزران تشبیه! ... تاج «لولاک» بینداز، که چون قبای قَدَر باژگونه گردد، مهد سکن ملکوت نزد طوارق جبروت ابن آدم زند (روزبهان۱، ۱۱۷)
۴. ← سکونت۴.
ق۱۰. در باغچه‌ای که در هنگام سکن نواب همایون ما در آن بلدۀ طیبه جهت بودن و خواب کردن و مشق و خواندن تعمیر یافته بود، و الحال مشهور است به باغ شاهی، نزول ایشان فرمایند و حمام چهارباغ و حمامات دیگر را سفید و پاکیزه سازند و به گلاب و مشک خوشبو کنند، که هرگاه میل فرمایند محل آسایش بدنی باشد (اسناد شاه طهماسب، ۶۰)