وضعیت: «تأییدشده»
ابتری abtari [<← ابتر + -ی (سازندۀ اسم فعل)>]
(اسم) ۱. بدبختی و بدعاقبتی.
ق۶. خط دبیر تر بُوَد خاک کنند بر سرش / خصم تو شد چو آب تر خاک‌به‌سر ز ابتری (خاقانی۱، ۴۲۴) ║ ق۷. آن بلیس از ننگ و عارِ کمتری / خویشتن افگند در صد ابتری (مولوی۲، ۱/۲۹۱) ║ ق۱۰. نفس مدبر گرچه مقبل‌زاده باشد عاقبت / موکشان بخت سیاهش در بلای ابتری است (اهلی، ۴۳۳)
۲. ابتر (معنای یک.۱.) بودن.
ق۱۱. چون دشمنان وی را ابتر خواندند {تصحیح قیاسی؛ متن: خوانند}، ایزد تعالی ابتری را بر ایشان انداخت که نسل ایشان منقطع شده و اگر باشد هم ایشان را کسی نشناسد و نام نبرد (ابوطالب تربتی، ۱۹۰)