وضعیت: «در حال ویراستاری»
سندیت sanadiyyat [فعل همایند: داشتن]
(اسم) سند بودن، اعتبار و اصالت داشتن.
ق۱۴. این ورقه سندیت ندارد (فرمانفرما، ۲/۳۹۰) ║ ۱۳۰۷ش. یاقوت در معجم البلدان تصریح می‌نماید که کیش همان قیس است و قول یاقوت که خود رفته و دیده است بهتر سندیت دارد (تقدم، ش۱۰/۵۹۱) ║ ۱۳۵۵ش. از آنجا که ابداً قصد تاریخ‌نویسی در میان نیست، نباید از این نوشته که در آن جنبۀ ادبی و فولکوریک بر هر جنبۀ دیگری می‌چربد، توقع دقّت و اصالت و سندیت تاریخی داشت (احسان طبری۲، ۱۰) ║ ۱۳۸۰ش. منظور از نقد درونی سنجش صحت و سندیت داده‌های تاریخی و جدا کردن جعلیات، ذهنیات و نقل‌قول‌های نادرست از اسناد واقعی و قابل‌اعتماد است (خانیکی، ۱۷۱) ║ ۱۳۹۸ش. بی‌تردید عکس‌های او علاوه بر اهمیتی که از نظر سندیت تاریخی دارند، می‌توانند دستمایه‌ای برای پژوهش در برخی موضوع‌های ابداعی در تاریخ عکاسی ایران نیز قرار گیرند (پنجه‌باشی ـ حسن‌پور: جامعه‌شناسی هنر و ادبیات، ش۲/۱۳۷)