وضعیت: «تأییدشده»
ابره۱ ebre [جمع: ابر؛ <از عربی ابرة>]
(اسم) ۱. (هیئت و نجوم کهن) نوزدهمین منزل قمر که محدوده‌ای است شامل دو ستاره در انتهای دُمِ صورت فلکی عقرب؛ شوله.
ق۵. «ک کا» دو ستاره‌اند روشن بر پهنا نهاده میانشان قدر یک ارش شوله است، نوزدهم منازل قمر و ابره نیز گویند و از خارج «ا» از پس شوله رود، بند مهره هفتم (شهمردان۲، ۵۶۵)
۲. بخش برآمدۀ آرنج.
ق۷. گفت: و هیچ واجب است بر جنب شستن فروۀ او؟ ـ مراد نه پوستین است ـ. گفت: نهمار و شستن ابره نیز (مقامات حریری، ۲۲۴)
۳. سوزنی که با آن شیرازۀ کتاب را می‌دوختند.
ق۱۲. فتیله نه به عرض هر کتابی / بجو بر جای شیرازه صوابی ـ به خرط ابره کن یک تارِ ریشم/ به یک سر زن گره یک بیش و یک کم ـ در آن جایی که کاغذپاره‌ها را / نهادی بهر این کاری تو یارا (یوسف حسین، ۴۶۶) ║ بگیری در شکنجه کنج دفتر / کنی پیرازه و شیرازه درخور ـ فروبر ابره در جای نشانی / برونِ پشت کش ای یار جانی (یوسف حسین، ۴۶۶)