وضعیت: «در دست پیشه و صنعت»
توفال tufâl [گونۀ دیگر: توفاری، تونال؛ املای دیگر: طوفال]
(اسم) تخته‌های باریک، نازک که برای پر کردن فاصله تیرهای سقف اتاق و مانند آن به تیرها میخ‌کوبی سپس روی آن گل یا گچ مالیده می‌شود.
۱۳۳۳ش. تنها، زینتی که در تمام ساختمان‌های دِه می‌توان دید، یکی توفال سقف‌هاست که... به آن پردومی‌گویند... و دیگر سرِ تیرهایی که از سر پوشیدة ایوان‌ها بیرون می‌گذارند و تراشی به‌آن می‌دهند و به آن نکاس می‌گویند (آل‌احمد۲، ۱۲) ║ ۱۳۶۰ش. این سفال‌ها در پشت خود یا دو پاشنه (زبانه یا برجستگی) دارد که امکان نگه‌داری آن‌ها را روی تختهٔ توفال تکیه‌گاه می‌دهد (آذرین، ۵۳) ║ ۱۳۷۷ش. رو توفال‌ها و دستک‌هایِ سفید که به استخوان‌بندیِ جانوریِ می‌ماند جز دسته‌هایِ کلشِ پوسیده چیزی باقی نمانده‌بود (شاملو۱، ۴/۱۴۶۶) ║ ۱۳۹۷ش. اسکلت ساختمان آجری و پوشش تیرچوبی و توفال، پشت بام کاهگل با اندود قیر و گونی است. در اثر کهولت ساختمان اندود گچ و خاک و قیر و توفال به میزان یک مترمربع ریزش نموده و بقیه سقف در حال ریزش است (سید محسن اسماعیلی: قانون‌یار، ش۳۶۵/۵)