وضعیت: «تأییدشده»
اتقیا(ء) atqiyâ(’) [جمعِ تقی؛ <از عربی اتقیاء>]
(اسم) افراد باتقوا و پرهیزگار؛ پرهیزگاران.
ق۵. اگر اسخیا و اتقیا را دوست می‌داری و نیک می‌دانی، پس چرا آن نیک را از خود دریغ می‌داری؟ (خواجه عبدالله۱، ۱/۱۴۸) ║ ق۶. از دشمنان او بستاند به دوستان او دهد، ... از اشقیا بستاند به اتقیا دهد (ابوالفتوح، ۴/۲۵۸) ║ ق۷. درود فرستم مر سرور انبیا و اولیا و پیشوای اصفیا و اتقیا را (بابا افضل، ۳) ║ ق۸. از مالی که به حلیّت اقرب باشد هر بامداد به فقراء و غرباء و ضعفاء و صلحاء و زهاد و اتقیاء بده (رشیدالدین فضلالله۶، ۸۷) ║ ق۹. از عظایم بقاع عالم ... مشهد منور ... حضرت شاه اولیاء و سلطان اتقیا ... علی‌ابن موسی‌الرضا ... است (اسفزاری، ۱/۱۸۳) ║ ق۱۰. علمای اعلام و مشایخ فخام و اتقیای کرام ... همیشه به دعای ... بقای سلطنت ... اشتغال داشته‌اند (اسناد شاه طهماسب، ۳۴۶) ║ ق۱۱. قاضی عبدالله ... یکی از اکابر علما و اتقیاء بوده (معصومی، ۲۰۲) ║ ق۱۲. اهالی آنجا اکثرْ سادات و جمعی زهاد و عبّاد و برخی صلحاء و اتقیاء و باقی رعایا ... بودند (گلستانه، ۷۵) ║ ق۱۳. اولیا و اتقیا ... در آنجا زیاد دفن‌اند (تحویلدار، ۳۴) ║ ق۱۴. به‌حکم مرجع کل علما، مجلس بزرگی مرکب از اتقیای علمای ملت تشکیل می‌شود (مراغهای، ۱۸۳) ║ ۱۳۳۰ش. غم نیست گر خصم از ریا گیرد خطا بر اتقیا / گیرند زندیقان خطا بر قل هو الله احد (بهار، ۱/۴۲۸) ║ ۱۳۶۴ش. مرحوم والدم ... حقا از اتقیا و علمای متقین بودند و آن حالت خدایی و توجه مخصوص در حالت نماز را بنده به‌ندرت و در کمتر کسی دیده‌ام (مرتضی نجومی حسینی: کیهان فرهنگی، ش۱۴/۱۲)