فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

اتاوی

وضعیت: «تأییدشده»
اتاوی ‎atâvâ‎ [جمعِ اتاوه؛ <عربی>]
جمعِ اتاوه.
ق۸. پسر پولاد ... از فلک‌المعالی مدد خواست تا ری از بهر وی مستخلص کند و خطبه و سکه و اتاوی معیّن بر سبیل مسانهه مسلّم دارد (رشیدالدین فضل‌الله۱، ۱۴۴)

معنی اتاوی | فرهنگ جامع زبان فارسی