وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
میراث‌خور mirâsxor [جمع: میراث‌خوران؛ <← میراث + خور (← خوردن)؛ در اینجا خوردن به معنی «برخوردار شدن» است.>]
یک. (اسم) (گاهی کاربرد آن همراه با تحقیر و توهین است) ← وارثیک. ۱.
ق۶. قارون کند اندر دو نفَس تیغ جهادت/ یک طایفه میراث‌خور و مرثیه‌خوان را (انوری، ۱/۱۲) ║ ق۸. مال بی میل به دست آوردم و خواستۀ ناکاسته اندوختم که نه در حال حیات من دست سارق و خاین بدان رسد و نه در وقت وفات من به میراث‌خور غدّار دست دهد (نظام تبریزی، ۵۲) ║ ق۱۱. چاشته‌خور بتر از میراث‌خور است (هبله‌رودی، ۱۷۲) ║ ق۱۲. یکی با کهنسال رنجور گفت/ که دادی به میراث‌خور مال مفت (حزین، ۷۴۹) ║ ۱۳۱۸ش. میر میراث‌خوران هم نشوم تا گویم/ مردم از جور بمیرند که من میر شوم (فرّخی یزدی، ۱۶۸) ║ ۱۳۴۷ش. بیشتر اهل قبرستونو اگه بلن بکنی، می‌بینی غصۀ اینو می‌خورن که چرا داشته‌ن و نخوردن و تونسسن و نکردن؛ واسه میراث‌خورای بعد خودشون گذوشتن (شهری۴، ۲۹۹) ║ ۱۳۷۵ش. هزار و هفتصد و سی تومان طلبش را می‌دهم به میراث‌خورش (مندنی‌پور۱، ۲/۸۳۲)
دو. (صفت) ⇅ میراثخوریک..
ق۱۳. حاجی جان، عمرم! چشمم روشن، از آسمان می‌رسی یا از زمین، چه نقشی زده‌ای، این چگونه اسب، چه زین و یراق از کجا، تسخیر جن و پری کرده‌ای، میراث‌خور معشوقی دولت‌مند شده‌ای؟ (میرزا حبیب۱، ۵۸۱)