فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ستیزه‌طلب

وضعیت: «در حال تأیید»
ستیزه‌طلب ‎setizetalab‎
(صفت) ۱. ← ستیزنده‏۱.
ق۱۱. آن شب، شبی بود که سر ستیزه‌طلبان به بستر آسایش قرار نمی‌گرفت. دلاوران هر دو سپاه یراق جنگ تیار می‌کردند، نیزه‌ها را به سوهان الماس تیز می‌نمودند و تیغ‌های مصری را به زهر آلوده می‌کردند. (منوچهر نقّال۲، ۱۷۹)
۲.
۱۳۷۸ش. این حکومت‌ها از امکانات دیوان‌سالارانه و ساختی برای پاسخگویی سریع به تقاضاهای مشارکت‌جویانه کم‌بهره‌اند و بدون هیچ تردیدی از توزیع مجدد قدرت گریزانند و مشارکت‌جویان ستیزه‌طلب را افرادی می‌دانند که هنوز بازی سیاسی را به‌قاعده فرانگرفته‌اند (عباس‌محمد اصل: گزارش، ش۱۰۲‏/۳۳‏)
۳. ← ستیزه‌جو(ی)‏۴.
۱۳۸۳ش. گروه‌های جنگ‌جو و ستیزه‌طلب در قرن ششم مسیحی، همانندی خاصی را با عیاران حاکم بر شهرهای اسلامی، هم به‌لحاظ ساختار و هم به‌لحاظ عملکرد نشان می‌دهند (تیمور قادری: تاریخ اسلام کمبریج، ۲‏/۱۵۸۷؛ امیرکبیر‏)
۴. (درمورد جامعه) که زمینۀ وقوع خشونت و جنگ در آن مهیّا است.
۱۳۹۴ش. هرچند نظام حیات عشیره‌ای و ساختار نامتداوم و ستیزه‌طلب ازبکان و پشتون‌ها و قبایل دیگر در غرب و شمال غربی و برخی دیگر از مناطق پیرامون دریای خزر دائماً این سامانه‌های تمدنی و نسبتاً پایدار را تهدید می‌کرد ... اما در مجموع، حدود دو قرن درخشش تمدنی و اقتدار نظامات سیاسی در سلسله‌های مذکور سبب شد تا پویایی فرهنگی و علمی و هنری درخشانی در سایۀ این پایایی سیاسی پدید آید (سید مسعود رضوی: اطلاعات حکمت و معرفت، س۱۰، ش۱۰‏/۷۱‏)

معنی ستیزه‌طلب | فرهنگ جامع زبان فارسی