فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

رفیقه

وضعیت: «در حال ویراستاری»
رفیقه ‎rafiqe,re-‎
(اسم) ۱. ← رفیق‏‌یک‌. ۱.
ق۱۳. به رفیقه‌های خودتان از من و ایمپراتریس سلام برسانید (اختر، ۳‏/۱۷۳۰‏) ║ ق۱۴. محبوبه از این سخنان به‌ خود پیچیده گفت: رفیقه‌جان، ظن قوی داشتم به خواهری و یگانگی تو، اگر فی‌الواقع چنین است و این گمان که درحقِّ من رفته، راست است، طعنه زدن و سرزنش نمودن و دل آزردن چرا؟ (مراغه​ای، ۲۷۴) ║ ۱۳۰۱ش. خانمِ دومی که به‌ فکرِ عمیقی فرورفته و توجهی به گفتۀ رفیقه‌اش نداشت، با سر تصدیق کرده، آهسته گفت: بلی بلی همین‌طور است (مشفق۱، ۱۵) ║ ۱۳۴۲ش. قهرمان چهارم ما، خانم ناهید گوهر تاج، معلمۀ خیاطی‌ست با رفیقۀ دو جان از یک بدن خود، خانم فردوس، به‌مثابۀ شب و روز است (جمالزاده۸، ۷۹)
۲. زنی که با جنس مخالف ازطریق رابطۀ نامشروع ارتباط و دوستی دارد.
۱۳۰۱ش. در این‌ مدت، جز آلتی برای اجرای مقاصدِ من نبودی و مقامی جز رفیقه و مترس برایم نداشتی (مشفق۱، ۷۳) ║ ۱۳۳۳ش. من تو تهرون یه نشمه داشتم خیلی شبیهِ شما بود. منظورم از نشمه رفیقه است. به جونِ شما لنگه نداشت (مدنی۱، ۳۲) ║ ۱۳۷۲ش. اگر مثلاً مشروب می‌خورد یا رفیقه‌ای چیزی داشت، دلم نمی‌سوخت. از صبح تا شب مثل روح سرگردان، لباس‌ خواب به تن، توی خانه می‌چرخید (گلشیری۴، ۸۸)
۳. ← رفیق‏‌یک‌. ۸.
۱۳۵۸ش. رفیقه زینب میرعلیشیرووا، از کلخوز ژدانف، در جمهوری خلق ازبکستان دو بار قهرمان پنبه‌چینی شده‌است (یونسی، ۶۰۰)
رفیقه گرفتن
برقرار کردن رابطۀ نامشروع با زنی ؛ رفیقه‌گیری.
۱۳۵۳ش. تصمیم گرفت یک هفتۀ دیگر نیز در آنجا بماند و مردان و زنان را مسیحی کند و رفیقه گرفتن را شرعی کند (فرزانه، ۷۸)

معنی رفیقه | فرهنگ جامع زبان فارسی