وضعیت: «در حال ویراستاری»
وحشت‌افزا(ی) vahšatafzâ(y)
(صفت) ← وحشتناکیک. ۲.
ق۸. باز به همان طریقِ وحشت‌افزای گفت: از اینجا عزمِ کعبه کنم و ... آنجا معتکف بنشینم (ابن بزّاز، ۲۶۰) ║ ق۹. تف تنورِ حرب جوّ کائنات را همچو کانون برافروخت و شعلۀ برق سنان خرمن ماه را در آسمان بسوخت. ... از صدای وحشت‌افزای نفیر ندای ... هر سو در افتاد (خنجی۳، ۲۹۰) ║ ق۱۱. نزدیک بود ساکنان آن از هول آن صدای وحشت‌افزا قالب‌ها تهی کنند (جهانگیر، ۳۷۴) ║ ق۱۲. این کوچۀ عمر وحشت‌افزا راهی‌ست/ حیرت‌زده‌ست هر کجا آگاهی‌ست (حزین، ۵۲۱) ║ ق۱۳. از صدای وحشت‌افزای یکی از جلّادان که از بالای بام مانند زبانۀ دوزخ فریاد برآورد که مُرد یا نه؟ به‌خود آمدم (میرزا حبیب۱، ۴۰۵) ║ ق۱۴. عالَم سکون و سکوت آنجا، که شهری خوابیده و بی‌صدا بود، وحشت‌افزا بود (معیّرالممالک، ۱۰۳) ║ ۱۳۲۰ش. امیدوارم امشب بتوانم قدری بخوابم و فردا صبح زود این اوراق را به هدایت‌علی برسانم که برای نجاتم از این محلّ وحشت‌افزا هرچه زودتر دست و پایی بکند (جمالزاده۲، ۲۷۸) ║ ۱۳۳۶ش. چشممان به خواب می‌رفت، خواب‌های پریشان وحشت‌افزا شروع می‌شد (جمالزاده۱۵، ۱/۱۵۴) ║ ۱۳۶۰ش. وحشت‌افزا و کدورت‌اثر و تیره‌درون/ هم‌چنان گوشۀ زندان شده‌ای اه‌اه‌اه (حالت۱، ۳۱۷) ║ ۱۳۸۲ش. ای فرخ‌زاد، خدا می‌داند تا چشمم به چهرۀ آرام‌بخش تو افتاد، از دردهای رنج‌آفرین خود آسوده شدم و در کنج این زندان وحشت‌افزا با دیدن روی فرخندۀ تو شاد شدم. (غلامرضا مست‌علی: نامۀ آزادچهر، نشر اهل قلم، ۹۱)