وضعیت: «تأییدشده»
ابطال‌گرایی ebtâlgerâyi, -ga-, ’i [<← ابطال‌گرا + -ی (سازندۀ اسم فعل)>]
(اسم) (فلسفه) نظریه‌ای که بر اساس آن ملاک علمی بودن قضایا قابلیت رد و ابطال آن‌ها از طریق تجربه و آزمایش است.
۱۳۶۸ش. انتقال از اثبات‌گرایی پوزیتیویستیک به ابطال‌گرایی ثمرۀ تأمل بیشتر در دانش‌های مدرن بود (محمدرضا صالح‌نژاد: کیهان فرهنگی، ش۶۳/۲۰) ║ ۱۳۷۵ش. پوپر ... قضاوت‌های ارزشی را همان‌گویی تلقی نمی‌کند؛ ثانیاً او به‌طور آشکار می‌پذیرد که معیار ابطال‌گرائی او ماهیت دستوری ندارد (یدالله دادگر: نامۀ مفید، ش۵/۱۶۳) ║ ۱۳۹۱ش. ابطال‌گرایی و واقع‌گرایی پوپری با یکدیگر ناسازگارند و عملاً یکی قربانی دیگری می‌شود (مرتضی فتحی‌زاده: پژوهش‌های فلسفی ـ کلامی، ش۵۴/۱۷)