وضعیت: «تأییدشده»
ابوعطا(ء) abu’atâ(’) [<ظاهراً از اصل عربی ابوالایتام>]
(اسم) (موسیقی) از آوازهای پنج‌گانۀ موسیقی دستگاهی ایران که از متعلقات دستگاه شور است.
ق۱۴. این غزل برای کار عمل حجاز ابوعطا و بیات خوب است (فرصت شیرازی، ۲۲۷) ║ آوازهای متعلق به دستگاه شور در ذیل نوشته می‌شود. سارنج در عرف این فن ابوعطاء است (فرصت شیرازی، ۳۷) ║ ۱۳۲۰ش. می‌خواهید برایتان یک دهن ابوعطا و بیاتِ اصفهان بخوانم؟ (جمالزاده۲، ۲۵۵) ║ ۱۳۵۲ش. شمعون ... هوس می‌کرد که ابوعطا و دشتی بشنود (علوی۷، ۱۰۴) ║ ۱۳۸۰ش. زن‌خوانان بیشتر در گوشه‌های شور و ابوعطا و گوشه‌های همایون می‌خواندند (شهیدی، ۴۴۹)