وضعیت: «تأییدشده»
سپوز sepuz, so- [گونۀ دیگر: اسپوز]
یک. (فعل) ۱. بن مضارعِ سپوختن.
۲. به اسم یا صفت اضافه می‌شود و صفت جدیدی می‌سازد و معنای سپوزنده۲ را به آن اضافه می‌کند.
ق۶. دامادِ خسرگای بُدی پیش به ده سال / و امسال خسرخواجۀ دامادسپوزی (سوزنی: حمدالله مستوفی۲، ۷۳۳) ║ منم کلوخ خرافشار کنگ خشک‌سپوز / حرامزاده و قلاش و رند و عالم‌سوز (سوزنی۲، ۳۹۳) ║ ای تیز صدهزار خر خرسپوز باد / در ریش آن پدر که تو هستی ورا پسر (سوزنی۲، ۳۹۳) ║ ق۷. از رطوبات کیر خشک‌سپوز / سردی کون را حرارت داد (قمری آملی، ۵۰۱) ║ ق۱۳. همی اندیشه‌مندم که پس از من با دیگری برتند و به‌خواری از خاکم برکند و به‌زاری ریشم برکند و به‌جای دزد خونی بر دار افکند، و با آن کلفت‌گردن مفت‌سپوز و هنگفت‌کردۀ سفت‌فشار، لُنگ‌اندازِ آن‌دوش و کام‌اندیش آن کار گردد (یغما، ۲/۳۲)
دو. (اسم) آمیزش جنسی با دیگری.
ق۷. در ذکر کردی کدو را آن عجوز / تا رود نیم ذکر وقت سپوز (مولوی۲، ۳/۸۶) ║ ق۱۳. آشکارا و نهان گاه به زر گاه به زور / به همان شیوه که در فنِّ سپوز استادم (یغما، ۱/۳۶۶) ║ ق۱۴. از آن قِبَل شده‌ای خرپرست و گاوآزار / که خر نکوتر داند سپوز یا ایقاب (ادیب‌الممالک، ۲/۱۰۰) ║ ۱۳۴۹ش. همه‌جا سرود و رقص و جنگ و ترس. خنده و خون و فریاد و سپوز. زایش و مرگ (بهآذین۳، ۶۸)
سپوز کردن
← سپوختن۵.
ق۵. یفرّطون: ... سپوز کند (قرآن ۱۰ مکرّر: فرهنگنامۀ قرآنی، ۴/۱۸۵۲) ║ فقیری که مر او را یسار نبوَد از جهت خداوند حق، زمان دادن فایده‌ای ندارد جز عفو روی ندارد که غنی چون حق سپوز کند، ظالم گردد (مستملی، ۲/۵۱۸) ║ ق۱۱. لایفرّطون: ... سپوز نکنند (قرآن ۱۲۰: فرهنگنامۀ قرآنی، ۴/۱۸۵۲)