فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

آزخ

وضعیت: «در حال اصلاحات ویراستاری»
آزخ ‎âzax‎ [گونۀ دیگر: آژخ، ازخ، ازغ، اژخ، زخ، ژخ]
(اسم) زگیل ؛ آژخ؛ ازخ؛ ازغ ‎(azaq)‎؛ اژخ؛ زخ؛ ژخ.
ق۴. ثولول: آزخ بود، و دو نوع است: یکی تر و نرم بود، ودیگر سخت و خشک (قمری بخاری، ۴۵) ║ ق۵. شونیز ... آزَخ و برص و بهک را ببَرَد (موفّق هروی، ۱۹۹) ║ ق۶. سرگین سگ... بر آزخ نهند درست شود (جمالی یزدی، ۶۰) ║ ق۷. آزخِ نملی آن باشد که چون دست بر او نهاده شود چنان نماید که مورچه در دست حرکت کند (ابوبکر کاسانی، ۲‏/۸۳۸‏) ║ هندوبره‌ای حامدی آن گشته مفاجا/ بر کیرِ نجوم آزخ و بر خایۀ طب فنج (اسفرنگی، ۵۲۱) ║ ق۱۱. زخ: بالفتح مخفف آزخ و مخفف زخم (رشیدی۱، ۷۷۶) ║ ق۱۴. مشعلچی آمد رَوشَنَک، شاهِسپَرَم شد وَنجَنَک/ مفرق، هِباک و کف، هَبَک؛ وِردان و ژخ، آزخ بوَد (ادیب‌الممالک، ۲‏/۱۰۶۵‏)

معنی آزخ | فرهنگ جامع زبان فارسی