فرهنگ جامع زبان فارسیفرهنگستان زبان و ادب فارسی

ابن‌القریب

وضعیت: «تأییدشده»
ابن‌القریب ‎ebnolqarib‎ [<عربی>]
(صفت) (درمورد کسی) که در نزدیکی با محضر دیگری است.
ق۶. هر قریب‌العهد کاندر دین بعیدالصّیت بود / ‌بعد صیت از خدمتت ابن‌القریبش یافتم (خاقانی۱، ۹۰۷)

معنی ابن‌القریب | فرهنگ جامع زبان فارسی