ابل

وضعیت: «تأییدشده»
ابل ‎ebel‎ [جمع: آبال؛ <عربی>]
(اسم) شتر.
ق۵. بی امل‌اند این خران ز دانۀ تو ‌/ ‌مردمی از کاه و دانه یا ابلی (ناصر خسرو۱، ۱‏/۲۸۸‏) ║ ق۶. تو تازه و نو باش که فرزند حسودت ‌/ ‌نزد غربا بار نوند و ابل آمد (سنایی۱، ۱۴۲) ║ ق۷. گفتم بگریم تا ابل چون خر فرومانَد به گِل ‌/ ‌وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود (سعدی۳، ۶۲۵) ║ ق۸. سعدان نبتی مشهور است و آن بهترین مرعیٰ ابل است (شمس‌الدین آملی، ۱‏/۲۲۸‏) ║ ق۹. صدقۀ غَنَم و ابل و گاو که وظیفه آن است که در آن چنانچ رسول ... فرض و واجب کرده‌است تجاوز نکنند ... مع‌هذا از آن تجاوز می‌کنند (حسن قمی، ۱۸۴) ║ ق۱۰. بَعر ابِل با هر گاوی دیگر که مخلوط سازند نیک بود (قاسم هروی۱، ۸۰) ║ ق۱۳. جایِ شیران است ایرانِ گزین ‌/ ‌گربۀ آن بردرَد فیل و ابل (رستم‌ الحکما، ۲۸۱) ║ زیت عذب و زیت‌الانفاق، و اهل عراق هر دو را زیتِ رِکابی نامند، جهت آنکه رکاب ... که نام ابل است، و چون از شام آن را بر پشت شتر بار کرده، به آنجا می‌برند، لهذا زیتِ رکابی نامند (نوری، ۲‏/۵۵۶‏) ║ ق۱۴. «تازه‌جوانی ز عرب هوشمند» شیخ را از خاک بر‌می‌دارد و به اِبل حَرون می‌نشاند (امین‌الدوله، ۹۰) ║ ۱۳۲۳ش. نزدیک که شدیم، دیدیم شخصی که فریادش بلند است آقامحمدجواد ... است که ... مانند ابل ناقل ضجه می‌کشد (جمالزاده۳، ۱۰۰)