وضعیت: «در حال تأیید»
ستیزه‌آمیز setize’âmiz
(صفت) ۱. (در مورد طرز رفتار، گفتار و مانند آنها) همراه با دشمنی، مخالفت، پرخاشگری یا انتقاد.
ق۱۱. اشک آمیخته به خون «طالب»/ ز آن نگاه ستیزه‌آمیز است (طالب آملی، ۳۵۸) ║ ۱۳۶۶ش. اصولاً درنگ تبلیغگران اروپایی در سرزمین‌های اسلامی و تبلیغ آنان پیرامون کیش مسیح برای رهبران مذهبی مسلمان چندان تحمل‌پذیر نبوده و از همین روی، ملایان مسلمان در برابر تکاپوهای مسیحیان غرب به شیوه‌های گوناگون واکنش‌هایی ستیزه‌آمیز نشان داده‌اند (عبدالهادی حائری: جستارهای نوین ادبی، ش ۷۶ و ۷۷/۲۷۳) ║ ۱۳۷۷ش. غائلۀ سوء و نتایج شوم پرسش‌های ستیزه‌آمیز و عاری از هدف الهی و علمی به همین جا ختم نمی‌شود، بلکه از رهگذر آن، زندگانی انسان دستخوش پریشانی و اضطراب می‌گردد، زیرا اگر تو با فرد سفیه و نابخرد به‌منظور خودنمایی به جدال و ستیز برخیزی، رفتار سفیهانۀ او ترا می‌آزارد و اگر با فرد صبور و بردبار و دوراندیش بستیزی، ترا از خویش می‌راند و نسبت به تو کینه به دل می‌گیرد (محمّدباقر حجّتی: آداب تعلیم و تربیت در اسلام، ۲۱۰؛ نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۷) ║ ۱۳۸۵ش. سارتر فیلسوفی است که می‌تواند کعبۀ همۀ نوجویان، ضدمحافظه‌کاران و سنت‌شکنان باشد، اما از متن «هستی و زمان» نه نفی دایم وضع موجود و گسست کامل از سنت را می‌توان بیرون کشید، و نه نوعی سنت‌گرایی متحجر که به نام حفظ سنت و آیین نسبت به هر گونه جنبش مترقیانه‌ای موضع ستیزه‌آمیز دارد (سیاوش جمادی: خردنامۀ همشهری، ش ۹/۳۳)
۲. (درمورد وضعیت، رابطه و مانند اینها) که افراد در آن به‌سبب تعارض منافع یا اختلاف دیدگاه با یکدیگر رفتاری خشن و دشمنانه دارند.
۱۳۴۴ش. باید روابط ستیزه‌آمیزی بین آن اجتماعات برقرار شود. اگر روابط خشنی که ستیزه به شمار می‌روند به وجود نیایند، جنگ تحقق نمی‌پذیرد (آریانپور، ۳۸۹) ║ ۱۳۷۶ش. پیش از مشروطیت و حتی پیش از استقرار پهلوی، ارتباط دین با دولت را نمی‌توان به‌عنوان یک مقولۀ خصمانه و ستیزه‌آمیز توصیف کرد (چنگیز پهلوان: اطلاعات سیاسی-اقتصادی، ش ۱۲۵ و ۱۲۶/۷۲) ║ ۱۳۸۴ش. نقض برنامه‌ریزی‌شدۀ آزادی‌های اساسی و حقوق سیاسی از جانب حکومت بحرین در ایجاد وضعیت ستیزه‌آمیز کنونی دخیل بوده است (خدیجه تبریزی: شیعیان عرب، مسلمانان فراموش‌شده، ۲۶۹؛ شیعه‌شناسی، ۱۳۸۴) ║ ۱۳۹۴ش. یک وضعیت ستیزه‌آمیز جهانی و منطقه‌ای و یک درک دائمی از تهدید موجودیت کشور و یهودیان، این ملت را به‌سوی فهم ویژه‌ای از تهدیدها و فرصت‌ها کشانده است که در عین ترس شدید از نابودی خویش به سمت توسعه‌طلبی و جنگ‌افروزی نیز کشیده شده است (محمدرضا دهشیری و الله‌کرم مشتاقی: مطالعات انقلاب اسلامی، ش ۴۱/۴۵)