وضعیت: «تأییدشده»
ستاغ setâq [گونۀ دیگر: استاغ؛ <احتمالاً از سُغدی stʾʾγ «عقیم، بدون فرزند»>]
یک. (اسم) ۱. اسب یا کرّه‌اسبی که هنوز آن را زین نکرده باشند.
ق۴. بشوی نرم هم به صبر و درم/ چون به زین و لگام تند ستاغ (شهید بلخی: اسدی۲، ۲۳۷) ║ ق۵. سِتاغ، اسب زین‌ناکرده (اسدی۲، ۲۳۷)
۲. حیوانی که نازا و عقیم است ؛ استاغیک..
ق۵. اَلْحایِلُ وَ الْعایِطُ: ستاغ (ابوسعد میدانی، ۱/۳۷۶) ║ ق۷. مراد به مستشیر، اشتر فربه است و اشتری که بشناسد ستاغ را از باردار (مقامات حریری، ۲۳۰) ║ ق۸. العایط: ستاغ (زنجی، ۱/۲۱۶)
دو. (صفت) ۱. ⇅ ستاغیک. ۲.
ق۵. العیاط و العؤوط و العوطة: ستاغ شدن شتر و گوسپند (زوزنی، ۵۳) ║ ق۶. ناقةٌ حائلٌ: شتر مادۀ ستاغ (زمخشری، ۱۴۵) ║ ق۷. گفت: یا روا باشد که قربان کنند حیول را. گفت: آن سزاتر است به قبول. ـ مراد جمع حایل است و آن اشتری باشد ستاغ (مقامات حریری، ۲۸۹) ║ ق۸. چون گوسفندان ستاغ و از چراگاه دور بودند و گوسفندی شیردار در خانه نه، این شیر از کجاست؟ (ابرقوهی، ۱/۳۲۲) ║ ق۹. الاحالة: ... خداوند اشتران ستاغ شدن (دهار، ۱/۱۴)
۲. ⇅ ستاغیک. ۱.
ق۵. هزار دگر کرّگان ستاغ/ به هریک بَر از نام ضحاک داغ (اسدی۳، ۲۰۰) ║ من با تو رام باشم همواره/ تو چون ستاغ کرّه جَهی از من (خفّاف: اسدی۱، ۱۳۸)
۳. (درمورد درخت، به‌ویژه نخل) که بی‌ثمر است و میوه نمی‌دهد.
ق۶. الحیال: ستاغ شدن شتر و درخت خرما (مقری، ۱/۸۵)