وضعیت: «در حال تأیید»
ستیزه‌خواهی setizexâhi
یک. (اسم) ۱. حالتی که حاکی از میل یا آمادگی برای دعوا و درگیری و انجام دادن رفتاری خشونت‌آمیز باشد.
ق۱۱. چون خوی تو در ستیزه‌خواهی افتد/ آتش از ماه تا به ماهی افتد ـ افتاده به زلف تو دل پرسوزم/ زآن‌گونه که برق بر سیاهی افتد (منیر لاهوری، ۳۲۱)
۲. ستیزه‌خواه بودن (معنای ستیزه‌خواه ۲).
۱۳۷۸ش. مجسمه‌ای از سایگو در اوُئه‌نو، در مرکز توکیو، برپای است و ژاپنیان از برابر آن به‌احترام می‌گذرند، هرچند که تاریخ نشان داده است که اندیشۀ دیگر رهبران تجدد ژاپن که به ستیزه‌خواهی سایگو میدان ندادند درست بود (هاشم رجب‌زاده: بخارا، ش۸/۱۶۴) ║ ۱۳۸۱ش. انگیزه‌های جهان‌وطنی کلاسیک در درازای قرن بیستم این گمان را میان برخی از ایرانیان ترویج کرده است که یونانیان باستان ابداع‌کنندۀ «دموکراسی» بوده و ایرانیان باستان جز جنگ‌جویی و ستیزه‌خواهی با دیگران کار دیگری نداشته‌اند (پیروز مجتهدزاده: اطلاعات سیاسی - اقتصادی، ش۱۸۳ و ۱۸۴/۴) ║ ۱۳۸۴ش. تجربه ثابت کرد که در شورش جمل و سرکشی معاویه و ستیزه‌خواهی خوارج جاهل، یاران آگاه و مخلص و فدکار اندک یودند (احمد بهشتی: درسهایی از مکتب اسلام، س۴۵، ش۵/۲۶)
دو. ۱. ← ستیزیک. ۱۰.
۱۳۸۲ش. از زشتی ستیزه‌خواهی بپرهیز که فروزندۀ آتش جنگ‌ها است (مهدی انصاری: سخن مولای متقیان، ۱۸۶؛ لوح محفوظ، ۱۳۸۷)
۲. ← ستیزه‌جویی۵.
۱۳۹۲ش. آیه بیانگر سنت به خود نهاده شدن و استدراج است که سزایی زودرس و متناسب با خودبزرگ‌بینی و ستیزه‌خواهی در برابر حق است (محمدهادی معرفت: ترجمۀ التمهید فی علوم القرآن، ۳/۳۹۳؛ مؤسسۀ فرهنگی انتشاراتی التمهید، ۱۳۹۶)