شریکی

وضعیت: «منتظر ویراستاری»
شریکی۱ ‎šariki‎ [فعل همایند: کردن]
(اسم) ۱. در انجام عملی با کسی همکار و همراه بودن ؛ شرک ‏‌دو‌.‎(šerk)‎.
ق۴. پرویز سوی هرمز شد و زمین بوسه داد و بگریست بدانکه بدو رسیده بود و سوگند خورد و گفت که من از آن خبرها که ترا گفتند که من با بهرام شریکی دارم بی‌گناه بودم (بلعمی۱، ۱۰۸۲) ║ ق۵. ای چگوهید آن می‌خوانید از بیرون خدای؛ بنمایید مرا چی آفریدند از زمین یا ایشانرا شریکی در آسمانها؟ آرید به من کتابی ازپیش این یا بقیتی از علم، ار هید راست‌گفتاران (قرآن قدس، ۲‏/۳۳۶‏) ║ ق۶. امیر گفت ای حکیم من او را از سلاهط ربوده‌ام که برود و با ایشان شریکی کند؟ افلاطون گفت نکند (طرسوسی، ۲‏/۳۴۴‏)
۲. هم‌زمان با کسی دیگر از امتیاز چیزی یا امری برخوردار بودن ؛ شرک ‏‌یک‌. ۴‎(šerk)‎.
ق۶. گفت خود کیستی تو مرد گدا/ که کنی دعوی شریکی ما {عشقنامه: سنایی۴، ق:۶؟} (سنایی۴، ۴۱) ║ ق۹. اوست خدای آسمان‌ها و زمین‌ها و منفرد به تدبیر و تقدیر و کس را با او در آن شریکی نیست راز شما داند و نهان و آشکار شما شناسد و بر احوال اهل آسمان مطّلع است (ابوالمحاسن جرجانی، ۳‏/۳۷‏)