وضعیت: «تأییدشده»
ابژه obže [<از فرانسوی objet>]
(اسم) (فلسفه) چیزی که در معرض قوای شناختی اعمّ از عقل و حافظه یا حواس پنجگانۀ انسان قرار گیرد و به‌واسطۀ آن قوا ادراک شود ؛ قس: سوژه.
۱۳۴۸ش. علم به معنای اعم، خواه علم جدید باشد، خواه علم قدیم، همیشه از نسبت میان عالِم و معلوم یا میان مدرِک و مورد ادراک (سوژه و ابژه) حاصل می‌شود (ابوالحسن جلیلی: مطالعات جامعه‌شناختی، ش۳/۱۲۰) ║ ۱۳۷۱ش. علم مدرن یعنی آن حرکت بی‌امان ... عقل در مقام سوژه، در مقام شناسنده ... برای ... شناختن هر آن چیزی که در برابر آن همچون چیز یا ... ابژه قرار گیرد (داریوش آشوری: ایران‌نامه، ش۳۸/۳۶۶) ║ ۱۳۸۷ش. ابژه، به‌خودی‌خود، هیچ است و اساساً ابژه بودن هر ابژه‌ای ... مبتنی است بر دستگاه ذهنی‌ای که آن را به‌طور شهودی به‌عنوان ابژه می‌شناسد (حسین پاینده: نقد ادبی، ش۱/۸۰)